Afgelopen vrijdag ontmoette ik Steffie weer. Ik heb haar gecoacht. Op station Utrecht, op de ontmoetingsplek “de wolk” hebben we afgesproken. Als ik haar aan zie komen lopen, zie ik dat het goed met haar gaat. 

Tot Steffie (59) acht jaar geleden scheidde had ze een goede verstandhouding met haar dochter. Haar kleinkinderen nam ze regelmatig mee naar de camping, ze bleven slapen en Steffie maakte treinreisjes met ze. Sinds haar scheiding ziet ze haar dochter en kleinkinderen niet meer. Of ze gelukkig en gezond zijn, weet ze niet. Het gemis doet pijn, erge pijn. Het voelde ondraaglijk. 

Steffie vroeg een paar jaar geleden aan mij of ik haar wilde coachen. Haar helpen om te leven met deze pijn. Tenminste na een paar gesprekken bleek dat pas. Want haar eerste vraag was dat ze beter wilde communiceren met anderen. Voor zichzelf durven kiezen en haar grenzen aangeven aan anderen. 

Steffie wilde, ondanks haar pijn, “ja” zeggen tegen het leven. Opstaan nadat ze snoeihard uit haar kermisattractie was gegooid. Maar hoe doe je dat? Hoe kun je ervoor zorgen dat de pijn van je (klein)kinderen niet meer zien, je leven verder verwoest?

De eerste jaren had Steffie heel veel energie in het herstel van het contact met haar (klein)kinderen gestoken. Naar haar dochter geschreven, naar haar schoonzoon, cadeautjes en kaartjes voor de kleinkinderen door de brievenbus gegooid, brief om hulp naar de school van de kleinkinderen, de huisarts en jeugdzorg. Alle wegen liepen dood. 

In de tweede fase ging ze steun zoeken voor zichzelf bij een lotgenoten vereniging. Ze vertelde, “het contact met lotgenoten hielp mij bij het verwerken van mijn verdriet bij het gemis van mijn dochter en kleinkinderen. Ik kon daar mijn ervaringen delen met mensen die in dezelfde situatie zaten. Dat luchtte mijn hart en het zorgde ervoor dat ik me minder eenzaam voelde”. 

En nu was ze toe aan de volgende fase. Ik besprak met haar hoe ze haar verdriet mee kon laten doen in haar leven. Hoe kon ze haar verdriet uiten? Inclusie van alle soorten gevoelens is helend. Anders gaat pijn etteren als een ontstoken wond.

Ze is gaan schilderen, heeft bij mij in een workshop haar sprookje geschreven en in haar koorliederen kon ze ook haar verdriet kwijt.

Steffie gaf daarnaast aan dat ze ook echt iets wilde betekenen voor andere mensen in de wereld. Ik vertelde dat je handicap, je verdriet en pijn vaak je expertise is waarmee je anderen kan helpen. Je kunt dankzij deze bagage iets speciaals bieden aan de ‘samenleving’. De basis is zelfcompassie en laten zien wie je echt bent. Je moet je ware zelf durven leven, in het moment. Beter voor jezelf zorgen en investeren in je persoonlijke groei is de eerste stap. 

Ze nam 3 belangrijke besluiten: 
a.    haar verdriet te horen en voelen
b.    haar verdriet te delen met de wereld
c.    met haar verdriet anderen te helpen

Deze levensinstelling en shift in haar mindset opende deuren. Wat er toen gebeurde was echt bizar. De energie stroomde zonder moeite de goede kant op.

Ze ging naar de kerstmarkt in Den Bosch naar Joris’ Kerstboom en hing foto’s van haar kleinkinderen in de boom. En toen presentator Joris Linssen aan Steffie vroeg
“Wie zet jij in het licht?”. Kwam ze op tv met haar verhaal. 

Ook schreef ze naar Libelle. Het verhaal wordt geplaatst en ze ontvangt een gouden speld.

En vervolgens wordt ze in haar vakantie benaderd door de KRO-NCRV voor het tv programma “Scheiden en je (klein)kind niet mogen zien”, dat op 10 maart 2019 uitgezonden wordt.

Fijn dat ik Steffie heb kunnen ondersteunen om op te staan nadat ze snoeihard uit haar kermisattractie is gegooid. 

En haar oorspronkelijke communicatie hulpvraag? Dat kwam vanzelf goed……daar heeft ze zowat haar 2de beroep van gemaakt.