Dit is te mooi om niet op te schrijven.

Mijn eerste spontane schrijfervaring
Zeven jaar geleden schreef ik mijn sprookje. Weet je, ik kreeg gewoon allemaal vragen op me afgevuurd. En…..aan het eind van de dag had ik een verhaal in een boekje. Het was door mij geschreven, terwijl ik totaal geen schrijver ben.

Het was onverwacht boeiend wat er in dat verhaal stond.  Ik was mij niet bewust op dat moment dat het misschien wel over mij ging. Toen ik het hardop ging lezen merkte ik hoe het me raakte! Wow, stond er mijn zielsverlangen in. Dat klinkt een beetje zweverig, maar het verhaal kwam uit een andere bron dan “nadenken”. Misschien was dit wel wat ik het liefste wilde in mijn leven?

Waarom sprookjes geweldig zijn
Lees maar even het eerste deel van mijn sprookje.

“Er was eens een raadsman en hij heette Daro. Hij woonde in een tempel en hij leefde eenvoudig.

Daro volgt het ritme en de rituelen van de dag. Daar voelt hij zich goed bij. Hij kan goed luisteren en zichzelf zijn. Hij stelt zich makkelijk open, hij stelt zich kwetsbaar op. Hij voelt zich rustig, vredig en is blij met wat er is en wat er komen gaat. Hij is niet zo goed in praktische zaken zoals koken, wassen en timmeren. Soms kan hij zich nog wel eens te stoer gedragen. Hij komt van het circus en trekt langs de dorpen en steden. Hij verlangt naar hartencontact met anderen.

Op een dag valt Daro in slaap. Hij droomt dat er allemaal mensen naar hem toe komen. Ze hebben eenzelfde soort probleem. Ze weten niet meer wie ze zijn en wat hun kernkwaliteit is. Simpel gezegd willen ze weten: ‘waartoe ben ik op aard?’. Ze willen dat de raadsman hun antwoord geeft. Maar de raadsman doet niets. Hij gaat bij ze zitten, in alle rust, en maakt hartencontact. Hij speelt met ze, eet en drinkt de door hen meegebrachte spijzen. Verwarmd gaan de mensen naar huis. Ze weten wat te doen en welke keuzes te maken: die keuzes die goed voor hen zijn, de keuzes waardoor ze meer energie krijgen en veel tevredener worden.

Als hij wakker wordt, denkt Daro: ‘Ik moet mijn route langs dorpen en steden staken en gewoon even niets doen. Ik blijf eens een tijdje zitten in mijn tempel en ga genieten van de natuur. Wie weet leer ik dan met mijn eigen hart contact te maken.’ En zo gebeurt het. Daro gaat steeds vaker bij de tempel aan de rivier zitten.

Waaat, kunnen sprookjes werkelijk uitkomen?
Ik heb jaren mijn sprookje ter zijde gelegd. Daarentegen, zat het onder mijn huid en deed het consequent mee.

Ik ging een eigen sprookjesspel maken. Ging workshops geven aan mensen om hun eigen sprookje te schrijven. Bovendien heb ik vorig jaar 10 sprookjes van mijn cursisten ingebonden in een boekje.

Als gevolg van mijn sprookje is er een onbedwingbaar verlangen opgewekt. Om van de kermis naar de tempel te gaan. En….mensen helpen om te doen waarvoor ze op aarde zijn. Poeh, poeh dacht ik eerst, wat hoogdravend… En…ik moet toch gewoon werken? …En…..hoe ga ik dit in mijn leven integreren?. Ondanks dat het niet realistisch leek, heb ik 2018 het jaar van mijn tempel gemaakt.

Zo ook tijdens de vakantie in Zuid Spanje zocht ik de natuur en de stilte op. Een van de dagen maakte ik een wandeling op een berg vlakbij Gádor.

Toen we boven kwamen stond daar het tempeltje op de foto hierboven!! Dit is precies de tempel die ik getekend had in mijn sprookjesboekje.

Toeval? Het bezorgde mij in ieder geval een hoop kippenvel! Een stimulans om door te gaan op dit pad. Het boek verder te schrijven, hoe moeilijk het soms ook is.